ققنوس

داستان کوتاه
نوشته مهدی مرعشی

کوه به گاه زمستان ، یک باره سفید می‌پوشید و کس را پروای آن نبودکه گام در راه بی‌بازگشت دیه ما بگذارد . کوه دور تا دور دیه ، استوار ایستاده بود تا ما را پس پشت خود نهان کند و ما از سفر که می‌آمدیم و کوه را می‌دیدیم ، می‌دانستیم که دیگر رخصت بازگشت نیست تا کی کوه از بهمن و بوران به درآید و راه بر ما بنماید و به هانفسی خویشتن گرم می‌کردیم تا بهار ؛ فصل شکوفه و بی قراری تن . و آن وقتی که در آن سرمای کشنده‌ی دی دیدیم ، نقشی به هیأت پرده‌ها که در قهوه خانه ها آویزند، زنده ، به تگ می‌آید ، ماندیم که کیست و از کجا آمده است که لاجرم ما خیره در آمدنش مانده‌ایم .
گفتیم که چون نقشی بود کنده از پرده‌ای و درآمده به هیأت زندگان ؛ بی پاپوش و بی پروای سوزی که کبود می‌کرد و موی سر و صورت چندان بلند که گفتی دلاک تا سال‌هاست تیغ بر مو و رویش آشنا نکرده و شولای کبودی بر دوش از جنس همان پرده و شالی سبز بر کمر .
کوه هماره به ما می‌بخشید اما همیشه از قماش دیگری می‌داد . با یاهو‌گفتن درویشان بیگانه نبودیم اما این درویشِ از نقش به درآمده ، آنی داشت که کس دیگر را ندیده بودیم صاحب آن .
یاهویی زد و از راه منتهی به میدانگاهی ، به ما رسید و ما ردیف ، پشت به دیوار مسجد ،رو به راهی که شیخ از آن جا سرازیر شده بود نشسته بودیم و می‌دیدیمش که سبک برمی‌آید بی تکیه بر عصا یا چوبدستی که پایش را سفت کند بر زمین  و جای پایی از اونمی‌ماند در برف . از جلو ما گذشت آرام . هر کدام نگاهی در نگاهش افکندیم اما تاب سوز درون چشم‌ها را نیاوردیم . آخرین ما خواست تا سکه ای از پر شال به در آرد ، یادگار مبایعت محصول پاییز . درویش منع کرد و نستاند و گفت : کشکول فقط از لطف حق پر می‌کند و آمد کنارآن آخرین ایستاد . سوز از کوه می آمد و می پیچید و در گریبانمان رویای آتش می‌آفرید . و سوز که شدیدتر شد و بهت ما ژرف تر ، گامی به عقب رفت و در پناه دیوار نشست و ما کلاه نمدینش را دیدیم و نقش‌مایه‌های حک شده بر آن را که هر چه بود به رمز بود و گرنه ما خوانش از مصحف شریف آموخته بودیم و اینک کدام راوی از پس کدام کوه بر آمده بود که این گونه نقش بر نمدین کلاه درویش ناخوانده نهاده بود .
و حال مؤذن از بالا رفته بود از مناره و بانگ اذانش در سوز آمده از دل کوه گم می‌شد . برخاستیم . صوت مؤذن ، نگاه به گنبد گلین مسجد می‌بردکه حالا زیر برف چند روز پیش  و در روشنای ناپیدای این نیمروز برف نباریده هنوز ، راز جهان برملا می‌کرد . پا بر برف یخ شده بنهادیم و از طاقی کوتاه مسجد داخل شدیم تا در حیاط فراخ آن جا ، یخ حوض به سنگ یا پشت دست بشکنیم و وضویی سازیم شایسته‌ی نیایش آفریدگار. در همان حیاط به یاد درویش افتادیم . کسی گفت در شبستان به ما می‌پیوندد و آن گاه که در شسبتان رو به قبله ایستادیم و قامت بستیم ، باز هم نبودش . سلام دادیم و برون شدیم از شبستان و مسجد و دیدیمش نشسته کنار دیوار ، پیش پا می‌نگرد و گاه نمدین کلاه ، بر سر راست می‌کند یا دستی بر شولای کبود می‌کشد .
کسی از ما جدا شد از جمع و دور میدانگاهی چرخیدن آغاز کرد ، نگاه در نگاه درویش و ما به هر دو می‌نگریستیم  . آن که از ما بود از مدخل تمامی راه ها که به میدانگاهی می‌رسید تا هر چه حجره بود بسته در آن هوا و آن دم گذشت و ما به نگاه درویش چشم دوختیم که همان طور آرام از پیش پا بالا می‌آید ، لختی بر مرد می‌نگرد و آن گاه دوباره بر پیش پا می‌افتد و آن گاه که مرد از چرخش باز ایستاد و در کنار ما قرار گرفت ، درویش هم از جا برخاست و از ما سرایی خواست .
هر که پیش از این به دیه ما آمده بود مسافری بود دو روزه و می‌شد در کنج قهوه خانه یا مسجد جایش داد اما این یکی از ما سرا می خواست . کس را زهره‌ی خواندن درویش به سرای خود نبود . هرکدام بر فراز آغل چارپایان اتاقکی داشتیم خاص عیال و اولاد  با کرسی کوچکی در میان و همه بر دورش می نشستیم و می خسبیدیم و پیه سوزی تا صبح ، تنها روشنابخش اتاقمان بود.
آن که میدانگاهی را دور زده بود چشم در چشم درویش ، پیش آمد . از پر شال کلیدی به در آورد ، باز کننده‌ی قفل سرای پدر که تابستان همان سال به سرای باقی شتافته بود و ما بر دست نهادیمش و در گورستان دیه ، در دامنه‌ای که مشرف بر خانه اش بود ، به خاک سپردیمش و فاتحتی رهسپار راه آخرتش کردیم .
درویش دستی به ریش برد . نگاهش آمد تا عمق جان رفیق ما ، آن گونه که ما دیدیم . گفت : به چند سکه ؟ یار ما تاب آورد زیر نگاهش . بی آن که پلک زند گفت جز دعای خیر برای پدر ، صاحب قدیم آن سرا نمی‌خواهد و همراه درویش شد تا راه بر او بنمایدو ما همان‌طور کنار دیوار مسجد ایستاده بودیم و می‌دیدیمشان که از پس و پیش تند می‌رفتند : یار ما از پیش و درویش در قفا . از همان راه باریکه‌ی کنار مسجد رفتند و در دامنه‌ی کوه ، پشت خانه‌های کاهگلی بالا سوادشان گم شد .
و ما نماز پسین خواندیم و هر کدام از راه های اطراف میدانگاهی رفتیم تا به سرایمان برسیم و هنوز سوز می‌آمد و از آفتاب خبری نه ، و رفتیم و چوبدست ها بر زمین سفت کردیم ، از بیم اوفتادن بر زمین یخ بسته  تا در منقل‌ها سرگین بریزیم و زیر لحاف پاها از پاپوش در آوریم وگرما را به جان حس کنیم . و زیر نور مرده‌ی پسین رخسار فرزندان خویش بینیم و بعد برخیزیم ، پاپوش بربندیم و از همان راه آمده ، پا در برف های یخ بسته بگذاریم و به مسجد باز گردیم که حالا مناره‌اش در جلوی کوه و در تاریک روشن غروب ابهتی داشت برای خود .
مؤذن نیز آمده بود . از زمانی که می‌شناختیمش پدر در پدر بانگ اذان سر داده بودند و گفتیمش تا این بار هم بر مناره شود و اذانی بگوید . کسی گفت : پس درویش کو ؟ در اطراف جستجو کردیم . نبود .کسی گفت : لابد در سرای خود نماز می گذارد . و کس دیگر گفت : اما جماعت که افضل است و مگر نمی داند شیخ . و کسی دیگر گفت پس رافضی باید باشد و آن یکی بانگ بر آورد که : مؤمن ! لا تجسسوا ! و آن که تازه از سوی سرای درویش آمده بود و پشت مسجد همراهمان شده بود گفت که شیخ بر در سرای خود نشسته بوده ، چشم‌ها برهم نهاده و دو دست گشوده تا سوز سرما از آستین شولا بگذرد و از آن سوی به درآید .همو می گفت که خواسته تا بانگی زند بر درویش که دیده بر کلاه نمدینش رمزی می‌آید و نقش می شود و باز جای به رمز و نقش دیگری می سپارد و خوف کرده مبادا اسیر ماخولیا شود ، خاصه که غروب هم بوده و گام تند کرده تا مسجد .
و ما نماز گزاردیم و باز گشتیم . هیمنه‌ی کوه در تاریکی شب ، راه بر حضورمان در میدانگاهی می بندد ، علی الخصوص که از مهتاب هم خبر نباشد . هول می افتد بر دلهامان . تیزی کوه از هر چهار گوشه‌ی دیه ، سر خم می کند طرفمان . گمان می‌بریم جگرمان را نشانه رفته اند این تیزی ها و باز می گردیم .هر کس از راهی به خانه می‌رویم . کلون در را می‌اندازیم . بوی مال می‌آید . می‌گوییم الحمدالله که شیری هست و لقمه نانی . بالا می‌رویم . می‌نشینیم دور کرسی . با طفلا ن نان و شیر می‌خوریم و بعد پیه سوز تا صبح میِ‌سوزدو ما می‌خسبیم . بی هیچ خیال باطلی که بیاید و در ذهن خانه کند تا فردا صبح که برخیزیم با بانگ خروسان دیه و فریضه به جای آریم و باز بنشینیم دور کرسی . زمستان زمینگیرمان می‌کند . علوفه‌ای می‌ریزیم جلوی مال‌ها و برمی‌خیزیم از کناره‌های ده ، از همان راه‌ها که در دامنه‌ی کوه برپا کرده‌ایم می‌آییم تا به میدانگاهی برسیم . از هر راه که بیایی به میدانگاهی می‌رسی . می‌نشینیم کنار دیوار مسجد و احوال می‌گوییم تا ظهر که سایه ها برابر شود و مؤذن بر مناره شود و بر زبان ، نام حضرت حق جاری کند .
کسی گفت : این درویش چرا نمازی نمی‌گزارد که مردان خدا را از این فریضه گریزی نیست . و کس دیگر گفت : از فریضه می‌گویید و درویش چرخ می‌زند و اوراد می‌گوید .
حیرت کردیم . مرد خدا و اوراد و چرخ ؟ گفتیم : یاوه مگوی . گفت درویش را دوش از در باز سرایش دیده ،به همین دو چشم سر .
آن که سرای پدر به درویش داده بود ناآرام می‌نمود . گفتیمش : مشوش مباش . شاید مجنونی‌ست راه گم کرده و بر ما غریب نیست اگر مأوایش داده‌ایم و خوراکی و جایی برای خسبیدن .
پس از نما زپسین به خانه‌ها بازگشتیم و هرکدام انبانی از خوراکی برداشتیم و با احتیاط قدم بر برف‌های نشسته بر زمین نهادیم و به راه افتادیم. در سرای درویش باز بود . کسی گفت : ندیده‌ایم تا در ببندد. گفتیم : صفت مردان خداست . درویش پشت به دیوار آغل نشسته بود ، پلک‌ها برهم نهاده و تنفسش بخار می‌شد و در موی و صورت می‌پیچید . چشم که گشود و ما را با انبان‌ها دید خنده‌ای به لب آورد و گفت : حق ، روزی‌رسان است و داخل آغل خالی شد و با کاسه‌ای میوه بازگشت . سبحان الله که از هر فصل ، میوه‌ای در کاسه‌اش بود و کسی گفت : لابد که نان عیسی باشد و هر چقدر برداری باقی‌ست هنوز و ما انبان‌ها بر دوش گذاشتیم و دست نیازیده بر کاسه‌ی درویش بازگشتیم و یار ما ، صاحب اصلی آن سرا همچنان مشوش بود و شب بود وقت نماز خفتن و شام .
فردا روز هم نیامد . از همان صبح که نشستیم و زیر آفتاب نیم بسمل دی ماه ، به انتظار ظهر شدیم می‌دانستیم که نخواهد آمد . می‌دانستیم از هیچ‌کدام این راه‌ها که از دامنه‌ها به میدانگاهی سرازیر می‌شود ، درویش پیر دیه ما نخواهد آمد . گویی آمدنش یک بار بود تا مقیم سرایی شود که ماه‌ها خالی بود و به ظهر که نزدیک شدیم ، پاسبان شب آمد موی ژولیده و چشم‌ها قی کرده و گفت از نیمه‌های شب تا دم صبح لهیب آتش دیده در سرای درویش . در سرای بسته بوده . او سر به کنار در برده و کلماتی شنیده موزون و به زبانی که نمی‌داند چیست . تو گویی اورادی از چین و ماچین . موی بر تنش راست شده ، چندان که سربرکشیدن از دیوار سرای را نتوانسته و مانده تا صبح که آتش بخوابد و درویش خاموش شود .
کسی گفت : ما نیز باید ببینیم . گفتیم در شب سوز سرما بیشتر است و دیرگاهی‌ست تا نه برفی باریده و نه بارانی تا  شاید اگر بشود سرما را تاب آورد پرده از کار این درویش مجنون هم به درافتد . یکی از ما گفت : باید تا نماز استسقا بخوانیم . از طاقی کوتاه مسجد گذشتیم و وضویی ساختیم و نمازی به جا آوردیم و آن جا امامی نبود . هر بار کسی از ما پیش می‌ایستاد و ما بدو اقتدا می‌کردیم .
سر شب که بارانکی آمدن گرفت به شکرانه سجده کردیم و بوق سگ‌ها که برخاست راه افتادیم . از بین ما ، چهار تن را مشعلی در دست بود و یکی گفت : شاید این رفتن امشب ما به سوی شیخ ، فتح بابی ست که مسجد ، امامی بیابد و شاید قصور از ماست که محراب را به قدومش مزین نکرده‌ایم و گرنه تا به حال آمده بود و کس دیگری گفت : چه می‌گویی برادرجان ! مبادا از زنادقه باشد و کافرمآب که قبلا هم گفته ام و یکی دیگر گفت باید رفت و دید که خدای سبحان فرموده : لاتجسسوا! و رفتیم تا سرای درویش . همان راه را گرفتیم ، مراقب بودیم پاپوشمان بر یخ های کناره نرود و چوبدست نلغزد بر یخ و دست بر دیوار گلین خانه‌ها می رفتیم و آن چهار مشعل سایه‌ی ما را بر دامنه می‌انداخت و رسیدیم تا سرای شیخ و در را بسته دیدیم . معقول بود که شب ، در مسجد را هم بباید بست .
بالا رفتن از دیوار دشوار نبود . چندان که سنگی از پیرامون بر می‌داشتی و زیر پا می‌گذاشتی می‌توانستی درون سرا را ببینی و دیدیم درویش زیر همان بارانک که حالا دوباره باریدن آغاز کرده بود و شراشر می‌آمد ، کتابی در دست دارد و در دست دیگر جامی  واوراد می‌خواند . چشم مالیدیم . باورمان نبود که شیخ از جام می نوشد و لختی بعد قطره‌ای بر آتش می‌پاشد تا لهیبش گر بگیرد و می‌چرخد و می‌چرخد . گفتیم : ای یار بی ریای ما ! مگر در سرای پدرت شراب بوده ؟ و یار ما که تشویشش افزون شده بود گفت : والله نه . شما که خود پدرم می‌شناسید . دایم‌الصوم و قایم‌اللیل بود و این درویش هر چه دارد از خود دارد و شاید اندر کشکولش شرابی هم بوده که ما ندیده‌ایم و درویش باز می‌چرخید زیر باران و می‌رقصید تا تا ریش و موی سرخ شده از آتش روشن به تمامی در در باران واپسین شب دی ماه شسته شود و ما مشعلی نداشتیم که روشن مانده باشد و او را در پناه نور همان آتش می دیدیم که می‌نشیند تا با شوق و ارادت سجده‌ای برد ، گاه به روی آتش ، گاه به سوی دیوار و گاه بر بام و کاه بر کتاب .
گفتیم یا مجوس است یا زندقه و نماز نمی‌داند و ام‌الخبایث هم که می‌نوشد و سجده بر بت هم که می‌کند . پس باید خانه از او بازستاند و روانه‌اش کرد که خونش هم والله مباح است تا برود جای دیگر هرجا که می‌خواهد و گفتیم تا قاصدی هم روانه کنیم تا مردمان آن سوی کوه هم بدانند کیست و کدام مذهب دارد اما کسی گفت : قال رسول الله ،الضیف حبیب الله و راندن میهمان در شأن ما نیست و تا زمانی که خطری از او در کار نیاید  بماند و میهمان است و یار ما هم دل‌نگران سرای خود نباشد و خلاصه با او کاریمان نباشد .
و با او کاریمان نبود جز آن که می‌دیدیم رغبت مسجد در ما کاهش می‌گیرد و هر شب سایه‌ای از کوچه ها می‌گذرد و بر دیوار می‌افتد تا به سرای درویش برسد و گاه در زبانه‌های بلند آتش درویش ، که سوز از جانمان می‌برد رخسار هم می‌دیدیم که چطور از سر دیوار ، دورتادور ، دور درویش را گرفته‌ایم و چرخ زدنش را به دور آتش می‌بینیم و سجده‌اش را به جام و کتاب .
موزونی کلام درویش ، کم‌کمک جانمان را مسخر می‌کرد و هر بار که می‌خواند می‌دیدیم مستوره‌ای از عالم غیب می‌آید و هم‌صدا با او سرود سر می‌دهد و او گاه بر این مستوره‌ی حجاب‌دریده سجده می کند و جام به لبان گل‌فامش می‌گذارد و مستوره با بدنی سفید که سرخی آتش از آن سویش هویداست ، با گیسویی رها تا پا ، جام می‌ستاند و برمی‌کشد و بوسه‌ای می‌فرستد برای شیخ و شیخ گیسو پریشان می‌کند و هویی می‌کشد و تا صبح در سجده بر آتش می‌ماند و مستوره تا صبح دور آتش می‌رقصد و گیسو می‌جنباند و مرمر پستان‌ها می‌لرزاند .و صبح که صادق می‌شد دیگر مستوره نبود بلکه درویشی بود مانده در گل و لای با هیزمی سوخته و ذغال شده و دودی که به هوا می‌خاست و ما می‌ماندیم تا از چشم هم بگریزیم و فردا به تکفیر هم برخیزیم .
و اولین بار که یار ما ، فرزند صاحب همان سرا ، صبح ، پس از غیبت مستوره طاقت از کف داد و از دیوار پایین پرید تا تن و موی درویش ژنده را بشوید و پاک کند ، گویی طلسم شکست و باطل‌السحر ما برای رفتن به درون سرای شیخ از عالم غیب رسید و شب دیدیم درویش و آن یار دیرین از پس هم به گرد آتش می‌چرخند و اوراد می‌خوانند و مستوره به هر دو بوسه‌ای می‌دهد تا مست از جام لب او تنها به اوراد خود بیاندیشند و نه ما که ایستاده‌ایم هنوزو اذن دخولمان نیست و فردا و فرداهای دیگرتک تک ما در آن حلقه بودیم و گویی کسی دستمان را می‌گرفت و در آن سوی دیوار بر زمین می‌نهاد تا به کرات از آن جام بهشتی مست شویم و جنات تجری من تحتهاالانهار بعینه ببینیم و برف بهمن را به گلگونی شراب درویش آب کنیم .
و کوه همچنان پابرجا بود . شب ها در نور بی رمق مشعل‌ها ستیغش را می‌دیدیم و صبح دیگر از آن سرهای رفته در گریبان به دور میدانگاهی خبری نبود و از یاد برده بودیم که کوه یک دست سفید پوشیده و دورتادور ماست و انگار دیوار سرای شیخ ، کوه بود و ما زایران امیدواری که از سر بام به درون می‌جستیم . خبر چرخ‌های شبانه‌ی درویش و متابعت ما از دیوارهای کاهگلی مسجد گذشته بود و ما بی خبر بودیم و در لذت آن عیش مدام می‌بودیم . روزها زیر کرسی خواب لب مستوره و قامت رعنا و پستان های لرزانش می‌دیدیم و می‌خواستیم این بار جام لبانش را رها نکنیم اما دست در بدنش قرار نمی‌یافت و ماهی تنش می‌لغزید و می‌رفت و شب‌ها همچنان  در حلقه‌ی درویش هویی می‌کشیدیم و رمزی می‌آموختیم از آن اوراد تا روزی خفته در خیال لب مستوره ، منادی ندا درداد که مردان دیه می‌باید تا در میدانگاهی جمع آیند .
غریبه‌ای آمده بود که ندیده بودیمش تا آن زمان . با آن خماری که در چشم هامان بود جز طرح مبهم اندامش نمی دیدم و جز قاطعیت کلامش نمی شنیدیم . رو کرد به پیرترین ما و از عذاب آخرت و کلاب جحیم و خنازیر دوزخ گفت .  و رو کرد به یار ما ، صاحب سرای درویش و از سرای باقی گفت و از آتش گفت که جان بسوزاند و ایمان بگرداند و آن قدر گفت تا عمود آهنین دوزخ که باید در مقعدمان می‌نشست پیش رویمان آمد و زار گریستیم و از پس یارمان ، به دست غریبه توبه کردیم که گرم بود و معلوممان نبود چطور از پس کوه سرازیر شده که برف می‌بارید و لاجرم بوران تمام مسیر را گرفته بود و بوی گلاب استشمام کردیم از گریبانش و با ما از رجعت بهشت گفت و ما یقین کردیم بهشت ، از آن سوی کوه ، به ما بازگشته است .
آن گاه وقت شستشوی تن و جان از گناهان آمد . گلخن حمام آبادی برافروختیم و در این کار رفیق ما پیش قدم بود . غسل کردیم و در لباس مسلمانی بازآمدیم و در همه ی این احوال غریبه با ما بود . گفتیم از جانب خدا آمده و پیرترین ما تصدیق کرد . غریبه آمد و نشست در کنار سپیدموی‌ترینمان و گفت : عجب دارم از تو که در حلقه‌ی کفر و زندقه نشسته بودی . آبی عظیم به چشم آن یار آمد و ما زار گریستیم . غریبه گفت : اما شکر که به توفیق توبه نایل آمدید . ما سجده‌ی شکر به جای آوردیم و آن گاه گفت : حال بر ما فرض است تا درویش مجوس را به همان آتش بسوزانیم .
خواستیم هویی بکشیم و گفتارش را به جان تصدیق کنیم که یادمان آمد حال ، وقت شستشوی تن و جان از اثم کبیره‌ی چرخ در آن حلقه‌ی کفر و زندقه است و برخاستیم و دوگانه‌ای گزاردیم به نیت توبه که غسلمان همچنان پابرجا بود و تا شب تمام نمازهای بربادرفته را قضا کردیم .
و شب روانه شدیم سوی سرای درویش . از همان راه که همیشه رفته بودیم و این بار در  پرتومشعل‌هامان کوه را می‌دیدیم با سایه‌هایش که گویی انحنای درختان است به گاه بوران و به سرای که رسیدیم صلابت نگاه درویش بازگشت و دیدیمش که تنها به دور آتش می‌چرخد و از جام لب مستوره بوسه می‌گیرد . کتابش در یک دست و جامش در دستی دیگر ، همراه با کش و قوس تن مستوره و لغزندگی پستان‌ها بر آیینه‌ی تن ، خطوط چهره‌اش گشاده می‌شد و موی و ریش سیاه می‌زد .
کس را زهره‌ی آن نبود تا از دیوار پایین رود تا غریبه که بر شانه‌ی  یکی از ما نشسته بود بانگ برآوردو نکوهشمان کرد و آوا درداد که شما را چه شده ؟ بهشت جاودانی را به هرزه‌ای می فروشید و عجب معامله‌ی بی سودی و حور کجا و این پتیاره کجا که با حور هربار که بخسبی باکره است و این پتیاره کجا تا جای آن حوران سیه چشم گیرد و ما یقین کردیم غریبه از بهشت می‌آید که این‌گونه آشناست با رموز آن و از دیوار سرا  سرازیر شدیم .
اول خواستیم تا دست در تن مستوره بیافکنیم و به سوی آتشش بکشانیم که ام‌الفساد قرای ما شده بود اما مستوره جایی بود که دست زی دستش نمی‌رسید و ما درویش را گرفتیم که مدهوش و مست ، بی خبر از حضور ما ، اوراد چین و ماچین می‌خواند و می‌چرخید و قرابه‌ها دیدیم بر در آغل که معلوممان نبود از کجا آمده . خواستیم بشکنیم که غریبه گفت : جایز نیست دست به نجاست آلودن ، پس یار ما ، صاحب سرا ، خود به دست خود قرابه‌ها بر سر و روی درویش ریخت و ما متابعت کردیم .او می‌چرخید و و ام‌الخبایث همچون باران بهار بر سر و مویش می‌بارید و جامه‌اش را خیس می‌کرد و آن قدر ریختیم تا حیاط سرا از بوی شراب آکنده شد . آن گاه غریبه خود به دست مبارک خود ، درویش را به سمت آتش کشید و درویش متابعت کرد و ما در حال مستوره را دیدیم که در میان لهیب آتش ، لب بر لب درویش نهاد و آتش آمد و لب‌ها را خاکستر کرد و بعد از لغزندگی هیکل مستوره هیچ نماند و درویش هم در لهیب آتش رفت و صوتی آمد بس بلند . گفتی سنگی یک باره از کوه فرو غلطیده باشد یا بهمنی آوار شده باشد بر سر دیه و غریبه گفت : تمام شد . و باران که باریدن آغاز کرد گفت : سبحان‌الله که خداوند پاکی فرستاد بر جانمان .
و ما چشم بر خاکستر سرد شده داشتیم که با گل و لای حیاط چندان درهم‌آمیخته بود که دیگر هرگز ققنوسی از آن به هوا برنخواهد خاست .   

۱۷/۱/۸۴                              

۰۲:۲۳ - نظرات(۴)